Ετικέτες

Πέμπτη 10 Σεπτεμβρίου 2020

Πάνω από 300 παιχνίδια- κουίζ για τη Γεωγραφία στα Γερμανικά!

https://online.seterra.com/de?fbclid=IwAR01F8558I1CYLwnBjnqxrVJmHBPsI7ROmUNUqHVnWzJAcQU8NQjtZkEF98



Εκπομπές στα Γερμανικά για τα Θετικά μαθήματα!

https://www.zdf.de/kinder/mint-102.html?fbclid=IwAR01F8558I1CYLwnBjnqxrVJmHBPsI7ROmUNUqHVnWzJAcQU8NQjtZkEF98

Τι ειναι το MINT?

MINΤ: Μ = Mathematik (μαθηματικά), Ι = Informatik (πληροφορική), Ν = Naturwissenschaften (φυσικές επιστήμες) und Τ = Technik (τεχνολογία). Για αυτά τα μαθήματα που διδάσκονται στο σχολείο θα βρείτε στην προτεινόμενη ιστοσελίδα πολύ ενδιαφέρουσες εκπομπές και βίντεο, φυσικά στα Γερμανικά! Απολαύστε το!


 

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2020

Zugspitze (η υψηλότερη κορυφή των γερμανικών Άλπεων): 200 χρόνια από την πρώτη ανάβαση



"Da kimmt ma ned nauf!” επέμεναν οι ντόπιοι μέχρι τον 19ο αιώνα. Ενώ σήμερα προσεγγίζεται με τρεις ορεινούς σιδηρόδρομους, το ψηλότερο βουνό της Γερμανίας, στα 2.962 μ., φαινόταν μη προσεγγίσιμο εκείνη την εποχή. Μετά από βοσκούς και κυνηγούς, που ίσως ανέβηκαν στην κορυφή νωρίτερα, η επίσημη ανάβαση του πρώτου ατόμου αποδόθηκε στον ορειβάτη Josef Naus, ο οποίος ανέβηκε επίσημα στις 27 Αυγούστου 1820 στην κορυφή Zugspitze. 
Ξεκίνησε μια νέα εποχή στο Zugspitze με αυτήν την ημέρα: Καθοδηγούμενη από την αλπική περιέργεια και τον αθλητικό ενθουσιασμό, σύντομα ακολούθησαν περαιτέρω αποστολές κορυφής και ο χρυσός σταυρός κορυφής, που δημιουργήθηκε το 1851, έλαμψε έντονα από τον αναδυόμενο τουρισμό στο Werdenfelser Land. 
 Με αφορμή την 200ή επέτειο της πρώτης ανάβασης του Zugspitze πάνω από το Reintal, πραγματοποιείται τετραήμερη εκδήλωση στο Garmisch-Partenkirchen τόσο για τους επισκέπτες όσο και για τους ντόπιους. 
Πότε: Πέμπτη, 27 Αυγούστου – Κυριακή, 30 Αυγούστου 2020 
Πού: Στην πλατεία της εκκλησίας στο Ludwigstrasse στο Garmisch-Partenkirchen. 












Thementour auf eigene Faust: Vom Mauerbau zum Mauerfall

Wohl kaum eine Stadt war durch die Teilung Deutschlands so geprägt wie Berlin. Durch die gesamte Hauptstadt ziehen sich Schauplätze, die an die Zeit vom Mauerbau bis zum Mauerfall erinnern. Ob interaktive Museen, Überreste von Mauer und Grenzübergängen oder spannende Touren durch den Berliner Untergrund – bei der Berliner Mauer-Tour tauchen Besucher tief in die Geschichte der Stadt ein.

Stationen “Der Mauertour auf eigene Faust”

  • Station 1: The Wall Museum
  • Station 2: East Side Gallery
  • Station 3: Checkpoint Charlie
  • Station 4: DIE MAUER – asisi Panorama Berlin
  • Station 5: Berliner Unterwelten – Unterirdisch in die Freiheit
  • Station 6: Gedenkstätte Berlin-Hohenschönhausen

 

  • Einzelpreis-Spanne pro Station: kostenlos bis 15 Euro
  • Preis inkl. Berlin AB-Fahrkarte und Eintritt in alle Stationen : 44,50 €
  • komplette Dauer: 8,5 h
  • interaktive Karte zum anklicken – einfach auf die Hammersymbole klicken

Station 1: The Wall Museum

Vom Mauerbau bis zum “Wind of Change”. Direkt an der Grenzstation Oberbaumbrücke und damit am ehemaligen Todesstreifen der Berliner Mauer gelegen, durchwandern Besucher im The Wall Museum die Geschichte vom Mauerbau bis zum Fall 1989. Originale Ausstellungsstücke und multimediale Inszenierungen machen die Teilung Berlins so greifbar wie in keinem anderen Museum: Vom Leben in der DDR und den Spannungen im Kalten Krieg bis zu den emotionalsten Momenten des Mauerfalls erfahren Gäste unbekannte Fakten, spannende Hintergrundinformationen und persönliche Einblicke.

  • Wo? Mühlenstraße 78-80, Friedrichshain (S + U Warschauer Straße)
  • Eintritt: 12,50 €

Station 2: East Side Gallery

Die längste Open-Air-Kunstgalerie der Welt. Zur nächsten Station unserer Berliner Mauer-Tour haben es Besucher nicht weit: Die weltberühmte East Side Gallery beginnt direkt neben The Wall Museum. Als dauerhafte Kunstausstellung schmückt sie mit verschiedenen Motiven das längste erhaltene Teilstück der Berliner Mauer und schaffte es damit zur längsten Open-Air-Galerie der Welt.

Auf 1.316 Metern Länge erstreckt sich die East Side Gallery vom Berliner Ostbahnhof bis zur Oberbaumbrücke. Nach der Öffnung der Ost-West-Grenze beteiligten sich 118 Künstler aus 21 Ländern an der Gestaltung der Mauer. Die 101 Bilder sind dabei dem ehemaligen Ost-Berlin zugewandt und repräsentieren Gefühle von Freude, Freiheit und Frieden sowie Wünsche und Träume.

Von abstrakter Kunst über politische Statements bis hin zu Graffitis bietet die East Side Gallery quasi kein Motiv, das es nicht gibt. Die bekanntesten Kunstwerke sind wahrscheinlich “Der Bruderkuss” von Dmitri Wrubel und der durch die Mauer fahrende Trabant von Birgit Kinder.

  • Wo? Mühlenstraße, Friedrichshain (S + U Warschauer Straße)
  • Eintritt: kostenfrei begehbar

Station 3: Checkpoint Charlie

Die frostige Phase des Kalten Krieges. Als Verbindung des sowjetischen und US-amerikanischen Sektors diente der Checkpoint Charlie von 1961 bis 1990 als Berliner Grenzübergang. Ziel war es, die Grenzübertritte der Westalliierten, der sowjetischen Militärverbindungsmission und internationaler Diplomaten zu erfassen. Im Oktober 1961 erlangte Checkpoint Charlie weltweit Bekanntheit: Nachdem einem US-Diplomaten die Einreise in die DDR verweigert wurde, standen sich kurze Zeit später scharfe Panzer der USA und der Sowjetunion gegenüber. Jedoch kam es nicht zum Einsatz der Waffen.

Alpha, Bravo, Charlie: Als dritter Kontrollpunkt wurde der Checkpoint Charlie nach dem dritten Buchstaben im internationalen Buchstabieralphabet benannt. Checkpoint Alpha befand sich am Grenzübergang Helmstedt-Marienborn, Checkpoint Bravo am Kontrollpunkt Dreilinden.

Dramatische Fluchtversuche
Infolge der Teilung Berlins wurde Checkpoint Charlie Schauplatz phänomenaler Fluchtversuche aus der DDR in den Westen – sowohl geglückte als auch missglückte. So verloren hier unter anderem Peter Fechter und Volkspolizist Burkhard Niering auf tragische Weise ihr Leben.

Seit dem Jahr 2000 steht am ehemaligen Grenzübergang eine originalgetreue Kontrollbaracke, die heute an die Teilung Berlins und die kritische Lage des Kalten Krieges erinnert.

  • Wo? Friedrichstraße 43-45, Mitte (U Kochstraße/Checkpoint Charlie)
  • Eintritt: kostenfrei anzusehen
Die Lichtgrenze in Checkpoint Charlie im Jahre 2015Station 4: DIE MAUER – asisi Panorama Berlin

Leben in Kreuzberg: Zurück ins geteilte Berlin. Ein fiktiver Herbsttag in den 1980er Jahren. Der Himmel ist grau – beinahe Ton in Ton mit der Mauer, die den West-Berliner Bezirk Kreuzberg vom Ost-Berliner Bezirk Mitte trennt. Doch die Menschen sind bereits an den tristen Hünen gewohnt und leben weiter ihren Alltag. Zwischen Wohnungsumzügen, Imbissen und spielenden Kindern schweift der Blick jedoch immer wieder zur Mauer; und zu einem Leben, das nur wenige Meter entfernt und doch so anders ist.

Auf emotionale und ergreifende Weise hält der Künstler Yadegar Asisi die Szenen des geteilten Berlins fest. Über eine vier Meter hohe Plattform tauchen Besucher ab in die haushohe Panorama-Simulation einer Metropole, die vom Kalten Krieg so geprägt ist wie keine andere deutsche Stadt. Todesstreifen und Grenzanlagen verdeutlichen, wie groß der Schatten tatsächlich war, den die Mauer über Berlin warf.

Nahe des Checkpoint Charlie gelegen, zog DIE MAUER – asisi Panorama bereits über eine Million Besucher in ihren Bann. Kein Wunder, schließlich ermöglicht die Ausstellung auf 900 m² einen Blick auf eine Zeit, die mehr als 30 Jahre entfernt liegt.  Hier entlang zum ausführlichen Blogartikel.

  • Wo? Friedrichstraße 205, Mitte (U Kochstraße/Checkpoint Charlie)
  • Eintritt: 10 €

Station 5: Berliner Unterwelten – Unterirdisch in die Freiheit

Unterirdisch in den Westen. Eine Flucht über die Mauer schien für viele Ost-Berliner unmöglich – doch was wäre, wenn ein unbekannter, unterirdischer Tunnel in den Westen führen würde? Mit diesem Gedanken waren viele DDR-Bürger nicht allein: Mehr als 70 Fluchttunnelvorhaben verzeichnet der Berliner Untergrund; nur 19 waren erfolgreich und brachten etwa 300 Menschen von Ost- nach West-Berlin.

Doch wie sah ein solcher Tunnel aus, wo und wie wurden sie gebaut und welche Gefahren verbargen sich hinter einer solch durchdachten Fluchtaktion? Der Verein “Berliner Unterwelten” entführt neugierige Besucher in der Führung “Unterirdisch in die Freiheit” in die Geschichte Berlins und zeigt neben den ehemaligen, selbstgebauten Fluchttunneln Bunker, Geisterbahnhöfe und Stahlgitter in der Kanalisation, die Flüchtlinge aufhalten sollten.

Die Tour durch Berlins Vergangenheit. Zunächst startet die Führung mit einer kleinen Ausstellung, die das Thema rund um die Fluchtversuche durch Karten, Bilder und Geschichten verdeutlicht. Dann geht es mit der U-Bahn zwei Stationen bis zur Bernauer Straße, wo die Besucher auf 350 Metern Länge ganze sieben Fluchttunnel erwarten.

An der Gedenkstätte Berliner Mauer sind die Fluchttunnel auf dem Boden mit Platten gekennzeichnet, wobei nicht alle vollständig sind; sie hören zum Teil in der Mitte auf, weil sie entdeckt wurden. Im Gewölbekeller einer alten Brauerei geht es schließlich wieder in den Untergrund, wo Nachbauten dieser Tunnel im Originalmaßstab zu bestaunen sind.

Besonderes Highlight: Optional berichten Zeitzeugen wie Joachim Neumann, einer der berühmtesten Fluchthelfer, vor Ort persönlich von seinen Tunnelbauten. Durch seine Tunnel flohen 99 Leute nach West-Berlin.

  • Start: U-Bahnstation Gesundbrunnen
  • Preis: ab 15 € (U-Bahnfahrten sind im Ticketpreis enthalten); mit Zeitzeugen ab 22 €
  • Link: Berliner Unterwelten

Station 6: Gedenkstätte Berlin-Hohenschönhausen

Die Gedenkstätte Berlin-Hohenschönhausen ist nicht nur Hotspot der Berliner Spionage-Geschichte, auch während der Teilung Berlins hatte das ehemalige Stasi-Gefängnis eine wichtige Rolle inne. Hauptsächlich diente die Räumlichkeit dazu, politische Feinde der DDR zu inhaftieren und zu foltern. Ehemalige Häftlinge führen Besucher heute durch die Gedenkstätte, erzählen vom Leben in Ost-Berlin und bieten einzigartige Einblicke.

  • Wo? Genslerstraße 66, Lichtenberg (Bus Große-Leege-Str./Freienwalder Str.)
  • Eintritt: 0 €, mit Führung ab 6 €
  • Blogartikel

Die “Thementouren auf eigene Faust” ist eine lose Reihe mit freundlicher Unterstützung von Travelcirus.

https://blog.inberlin.de/2019/09/thementour-auf-eigene-faust-vom-mauerbau-zum-mauerfall/?fbclid=IwAR0CI80xFMmuOxA_CR-V4imsY3gUtIsS_r8BfilveDUUOwzNCR0L3CQ7Aes

Παρασκευή 24 Ιουλίου 2020

Margarete Steiff: Για τα παιδιά μόνο το καλύτερο αρκεί!




Η ιστορία και η ζωή της θυμίζει παραμύθι..
Γεννιέται στις 24 Ιουλίου 1847 στο Giengen an der Brenz. Είναι ένα πολύ ζωηρό και δυνατό κοριτσάκι που μεγαλώνει και αναπτύσσεται φυσιολογικά, μέχρι που σε ηλικία 1,5 ετών μένει παράλυτη και καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι. Αυτό στενοχωρεί πολύ τη μαμά της, που θα την φροντίζει σε όλη της τη ζωή. Έχει δύο μεγαλύτερες αδερφές και έναν μικρότερο αδερφό. Η περιοχή όπου ζει είναι μεν πόλη, έχει όμως χαρακτηριστικά χωριού. Η Μαργαρίτα δεν θα μεγαλώσει συνηθισμένα, δεν θα γίνει μια τυπική νοικοκυρά και μητέρα. 
Μεγαλώνει και γίνεται η χαρά της ζωής! Ακτινοβολεί θετική ενέργεια και είναι αξιαγάπητη. Θέλει να βγαίνει έξω με κάθε καιρό και να συμμετέχει σε δραστηριότητες, αλλά αναγκάζεται να περνά μεγάλα διαστήματα (κυρίως τον χειμώνα) στους παππούδες ή σε διάφορους γείτονες.
Το να πάει στο σχολείο ήταν δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο! Την βοηθούν τα αδέρφια της, τα γειτονόπουλα και μια κυρία να ανεβαίνει τις σκάλες. Το σχολείο της αρέσει πολύ και η πρόοδός της φαίνεται γρήγορα. Παίζει όσο μπορεί με τους φίλους της στον ελεύθερό της χρόνο, είναι δημιουργική, σκέφτεται συνεχώς νέες ιδέες και οργανώνει τα παιχνίδια έτσι, ώστε να μπορεί να παίζει και αυτή! Αυτό ακριβώς θα ήταν και το χάρισμα που θα την βοηθούσε στην υπόλοιπη ζωή της! Αρχικά αναλαμβάνει να προσέχει παιδάκια, όσο οι γονείς τους δούλευαν. Κάποια στιγμή κάνει μια εγχείριση χωρίς αποτέλεσμα και μια θεραπεία που την απολαμβάνει, αλλά που δυστυχώς δεν βελτιώνει την κατάστασή της. Μέσα από αυτή τη διαδικασία ωριμάζει ψυχικά και πνευματικά και είναι ακόμα πιο χαρούμενη και αισιόδοξη. Διεκδικεί στη ζωή της να πάει σε σχολή ραπτικής, παρά τις αμφιβολίες των γονιών της και βέβαια με την βοήθεια των αδερφών της. Προσπαθεί πάντα να ξεπερνά εμπόδια και δυσκολίες. Εργάζεται πάνω στην τέχνη που είχε μάθει, αποδέχεται ότι δεν θα θεραπευτεί και βρίσκει την εσωτερική της ηρεμία, πείθει τον πατέρα της να φτιάξει στον 1ο όροφο του σπιτιού τους έναν χώρο εργασίας για εκείνη. Το εργαστήριο γίνεται όλο και πιο γνωστό στην περιοχή, έχει την πρώτη ραπτομηχανή στην περιοχή! Αλλάζουν τη μηχανή έτσι ώστε να μπορεί αν την χρησιμοποιεί με το αριστερό της χέρι. Η πελατεία της αυξάνεται, ράβει μοντέρνα ρούχα, κατά προτίμηση παιδικά! Το καλοκαίρι του 1870 απολαμβάνει πολλά ταξίδια. Το 1877 με παρότρυνση τόσο ψυχολογική όσο και πρακτική (οικονομική κ.ά.) του Adolf Glatz ένα κατάστημα με υφάσματα (τσόχα) για παιδικά παλτό και όχι μόνο και με αρκετό προσωπικό. Ο τζίρος ανεβαίνει, η επιχείρηση γίνεται μικρό εργοστάσιο. Η λαμπερή και αισιόδοξη προσωπικότητά της κερδίζει τους ανθρώπους γύρω της. Τα πηγαίνει ιδιαίτερα καλά με τα παιδιά, τα παρατηρεί και αντιδρά με λεπτότητα και χιούμορ σε αυτά. Με το προσωπικό της επιχείρησής της μόνο αφεντικό δεν είναι, είναι κοντά σε όλους και βοηθάει όπου μπορεί. 
Το 1880 σκέφτεται να ράψει ελεφαντάκια ως μαξιλάρια για δώρο Χριστουγέννων. Είναι πολύ χαριτωμένα και γίνονται ανάρπαστα! Τα παιδιά δεν τα αποχωρίζονται και παίζουν με διάφορυς τρόπους με αυτά.
Εκείνη την εποχή είναι πάνινα ζωάκια ως παιχνίδι (λούτρινα) κάτι εντελώς καινούριο
Την παρακαλούν να φτιάξει και άλλα ζωάκια: γατούλες, σκυλάκια και ροζ γουρούνια. Η επιχείρηση επεκτείνεται και αποκτά και δεύτερο προϊόν που παράγει! Ο αδερφός της που την στηρίζει, εκθέτει αυτά που φτιάχνει η Μαργαρίτα σε έκθεση προϊόντων στη Στουτγκάρδη, γεγονός που εκτόξευσε τις πωλήσεις και την επιτυχία τους. Το 1892 εκδίδεται ο πρώτος έγχρωμος κατάλογος προϊόντων τους. 
Μαϊμουδάκια, γαϊδουράκια, αλογάκια, καμήλες, γουυρουνάκια, ποντικάκια, σκυλάκια, γατούλες, λαγουδάκια και καμηλοπαρδάλεις (πέρα από ελεφαντάκια φυσικά) φτιάχνονται πυρετωδώς! Δέχεται παραγγελίες από όλη τη Γερμανία, αλλά και από το εξωτερικό! Η Μαργαρίτα κάνει την επιχείρηση οικογενειακή, βάζει στη δουλειά και τα ανίψια της. Η Μαργαρίτα διατηρεί τον έλεγχο της επιχείρησης, δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους, εμψυχώνει τους συνεργάτες της με την μόνιμη παρουσία της και προσωπική συμμετοχή στην δουλειά. Την ενδιαφέρει τα λούτρινα ζώα που φτιάχνει να βρίσκονται συνέχεια στα χέρια των παιδιών και γι' αυτό έχει υψηλές απαιτήσεις στη παραγωγή τους και στα υλικά τους (ποιότητα). Κατακτούν μετά την Ευρώπη και την αγορά της Αμερικής. Το πρώτο μοντέλο κάθε φορά το ράβει τις περισσότερες φορές η ίδια η Μαργαρίτα. Το best seller είναι το αρκουδάκι PB, το οποίο θα ονομαστεί Teddybär (από το 1906) χάρη στον πρόεδρο Theodore „Teddy" Roosevelt  ! Η Μαργαρίτα λαμβάνει χρυσό μετάλλιο, η εταιρεία την ύψιστη διάκριση Grand Prix. Λόγω του αυξανόμενου ανταγωνισμού ο Franz Steiff θέλει να κάνει τα ζωάκια της εταιρείας να ξεχωρίζουν και σκέφτεται να βάλει ένα κουμπί στο αυτί τους („Knopf im Ohr"). Το 1908 έρχεται οικονομική κρίση που επηρεάζει και της εταιρεία της Μαργαρίτας, η οποία κουράζεται και χάνει το κουράγιο της. Αποσύρεται από την εργασία και πεθαίνει στις 9.5.1909 σε ηλικία 61 ετών.
Μια ζωή που αρχικά προμηνυόταν ανέλπιδη, αποτέλεσε φωτεινό παράδειγμα του τι σημαίνει θάρρος, δύναμη, καρδιά και θέληση. 

Η εταιρεία φυσικά κλονίστηκε από τον θάνατό της, όμως συνεχίζει την δραστηριότητά της μέχρι σήμερα...


Πηγές: medienwerkstatt-online.de, giengen.de, steiff.com, wikipedia






Τετάρτη 22 Ιουλίου 2020

Η ιστορία του αρώματος 4711

Το 4711 έχει ιστορία πάνω από 200 ετών στην αρωματοποιία. Δύο ξαδέρφια που δεν μπορούσαν να μυρίσουν (!) είχαν τα ηνία της επιχείρησης...Επειδή από το 1799 παράγεται στην Κολωνία, ονομάζεται "Γνήσιο ύδωρ από την Κολωνία". 

"Το 4711 είναι ένας μαγικός αριθμός για εμένα, που με συνοδεύει σε όλη μου τη ζωή, από την παιδική μου ηλικία", λέει ο κληρονόμος της εταιρείας Dieter Streve-Mülhens. Το 1997 αναγκάστηκε να πουλήσει την οικογενειακή επιχείρηση. "Ήταν η δυσκολότερη στιγμή της ζωής μου", παραδέχτηκε. Καμία άλλη μάρκα δεν αγγίζει τον θρύλο όσο αυτή, με μια συνταγή που μέχρι σήμερα παραμένει μυστική - πιθανόν από το γαμήλιο δώρο ενός Καρτουσιανού μοναχού στις 8 Οκτωβρίου 1792 προς τον έμπορο Wilhelm Mülhens, το οποίο ήταν η μυστική συνταγή για το "θαυματουργό νερό", για χρήση τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική. Τότε εκείνος έφτιαξε ένα μικρό εργοστάσιο στην οδό Glockengasse της Κολωνίας και καθιέρωσε την πρώτη κολώνια ως θεραπευτικό φάρμακο. 
Το 1810 ο Ναπολέων του αποδίδει την χρήση του ως άρωμα και όχι πια ως θεραπευτικό προϊόν.
Το 1820 μπαίνει το άρωμα σε μπουκάλι μ περισσότερα πλεονεκτήματα, όπως ότι μεταφέρεται και διαφυλάσσεται καλύτερα, αλλά και έχει χώρο για μεγαλύτερη ετικέτα.
Το 1875 γίνεται ο αριθμός 4711 η μάρκα του αρώματος.
Το 1921 φτιάχνεται το άρωμα Tosca, το άρωμα που είχε τις μεγαλύτερες πωλήσεις μαζί με το διάσημο Chanel Nο. 5. Τις δεκαετίες του '20 και του '30 πρωταγωνιστεί σε διαφημίσεις και εξελίσσεται, καθώς παράγονται νέα αρώματα.
Τον Ιούνιο του 1943 καταστράφηκε το 90% την πόλης της Κολωνίας από βομβαρδισμούς. Καταστράφηκε και το κτίριο της εταιρείας στο Ehrenfeld, το οποίο όμως ανοικοδομήθηκε στην ίδια θέση μετά τον 2ο Π.Π.
Το Bully T1-Modell της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας VW ήταν τότε δείγμα του οικονομικού θαύματος, σύμβολο της πόλης της Κολωνίας. Ανθεκτικό, πρακτικό, πολύ κομψό στα χρώματα του θρυλικού αρώματος 4711, με στιλ και αισθητική. 
Μετά το 1960 Ιαπωνία, Γουατεμάλα και Αίγυπτος δέχονται το άρωμα εγκάρδια, το οποίο πια ανοίγεται στην παγκόσμια αγορά. 
Μέχρι σήμερα εκσυγχρονίζεται, εξελίσσεται και είναι διαχρονικό!
Ο αριθμός 4711
Στις 3 Οκτωβρίου 1794 στη θέα των Γαλλικών στρατευμάτων να στέκονται ακριβώς έξω από την Κολωνία, το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, ενέκρινε ένα σχέδιο που προτάθηκε από την επιτροπή-φρουράς, ώστε να αριθμηθούν όλα τα σπίτια της πόλης ανεξαιρέτως και να εγκαταστήσουν οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί κατάλληλος φωτισμός στην κάθε τοποθεσία. Δόθηκαν εντολές ώστε να εγκατασταθεί άμεσα ο φωτισμός, ενώ η αρίθμηση αφέθηκε στην μοίρα.
Στις 6 Οκτωβρίου 1794 τα Γαλλικά στρατεύματα κατέλαβαν την πόλη. Στις 7 Οκτωβρίου 1794 το δημοτικό συμβούλιο της πόλης, αποφάσισε ότι ο κάθε κυβερνητικός εκπρόσωπος θα έπρεπε εντός 48 ωρών να προσκομίσει μια απογραφή όλων των κατοίκων και μη στην περιοχή του. Επιπλέον, η επιτροπή-φρουράς έλαβε την έγκριση, για την αρίθμηση των οικιών, όπως είχε συμφωνηθεί πρωτύτερα.
Στις 20 Οκτωβρίου 1794 ο Γερουσιαστής Gottfried von Gall σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι η αρίθμηση και η γραπτή τεκμηρίωση των οικιών, η οποία είχε ξεκινήσει προ οκταετίας, συνεχιζόταν.
Ο τυπογράφος Heinrich Josef Metternich (μέλος του δημοτικού συμβουλίου) υπέβαλε αίτηση, προκειμένου να του δοθεί η άδεια για την έκδοση ενός ημερολογίου με διευθύνσεις. Το ημερολόγιο υποτίθεται ότι θα περιελάμβανε μεταξύ των άλλων και τους αριθμούς των οικιών, οι οποίοι είχαν αποδοθεί προσφάτως. Ζήτησε επίσης και την άδεια για την συλλογή όλων των σχετικών λεπτομερειών.
Στο δεύτερο βιβλίο διευθύνσεων της Κολωνίας (1797), η χήρα του Wilhelm von Lemmen seel. αναφερόταν ακόμη ως μισθώτρια του οικήματος της οδού Klöckergasse, στο οποίο έδωσε και τον αριθμό 4711.
Ο Wilhelm Mülhens καταχωρήθηκε ως μισθωτής όχι νωρίτερα από ό,τι στην τρίτη έκδοση του βιβλίου διευθύνσεων της Κολωνίας· το επάγγελμά του αναφέρεται ως "in Speculationsgeschäften" (το οποίο μεταφράζεται ως κερδοσκόπος). Δεν είχε όμως ακόμα καταχωρηθεί, σύμφωνα με τους κατασκευαστές της Eau de Cologne, στο μητρώο των εμπόρων.
Το 1811, η συνεχής αρίθμηση οικιών, μετατράπηκε σε ένα σύστημα χωριστής αρίθμησης των οδών, όπως συνηθίζεται σήμερα. Στον πρόλογο της Γαλλικής έκδοσης του 1813, ο εκδότης Thiriart, υποστήριξε ότι δεν είχε υπάρξει οποιαδήποτε αρίθμηση οικιών, πριν από την άφιξη των Γάλλων στην πόλη ("inconnu à Cologne avant l´arrivée des armées françaises au bord du Rhin" («άγνωστη στην Κολωνία πριν από την άφιξη του Γαλλικού στρατού στον Ρήνο»)) και ότι η εντολή για την αρίθμηση των οικιών, είχε δοθεί το 1795. 
Το 1854 ο Peter Joseph Mülhens μετακόμισε από την οδό Glockengasse 12 σε ένα νεόκτιστο εμπορικό κτήριο με νεο-γοτθική πρόσοψη στην οδό Glockengasse 26-28. Το κτήριο στην οδό Glockengasse 12, του οποίου είχε δοθεί, το 1794, ο αριθμός 4711, παρέμεινε κενό για αρκετό διάστημα, οπότε και κατεδαφίστηκε, μετά την πώλησή του.
Κατά τον Β' Π.Π. το Kriegsmarine (Πολεμικό Ναυτικό) της Ναζιστικής Γερμανίας εξόπλισε με τεράστιες ποσότητες της κολόνιας 4711, τα πληρώματα του στόλου των υποβρυχίων της. Καθώς υπήρχαν περιορισμένες εγκαταστάσεις και ελάχιστες δυνατότητες για προσωπική καθαριότητα, το άρωμα επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί, σε μια προσπάθεια ώστε να βελτιωθεί η μυρωδιά επί του σκάφους. Όμως, τα μέλη του πληρώματος, σε μεγάλο βαθμό δεν τη χρησιμοποίησαν και επέστρεφαν τα φιαλίδια στην πατρίδα, ως δώρα για τις μητέρες, τις συζύγους ή τις φίλες τους.
Ο αριθμός 4711-EA-62, ήταν μία από τις τρεις επιλογές για την πινακίδα κυκλοφορίας της Aston Martin DB5, του Τζέιμς Μποντ στο κινηματογραφικό έργο «Goldfinger»(«Χρυσοδάκτυλος»). Ο τυπικός αριθμός ήταν ΒΜΤ 216Α.
Στην πρόσοψη του κτιρίου της εταιρείας στην οδό Glockengasse υπάρχει ένα ρολόι με καμπανάκια και μουσική για να θυμίζει τον Γάλλο αξιωματικό, που έγραψε στο κτίριο τον αριθμό 4711.
Από τον 19ο αιώνα "καλωσορίζει" τους επισκέπτες της πόλης μια φωτεινή επιγραφή στον κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό με τον αριθμό 4711.
Το πρώτο μπουκάλι από το 1885.

Τρίτη 14 Ιουλίου 2020

Μια αλλιώτικη χρονιά


Μια σχολική χρονιά που ήταν πρωτόγνωρη όχι για ευχάριστους λόγους (κανένας μας δεν περίμενε να μείνουμε μακριά από το σχολείο τόσο καιρό και να εξαρτιόμαστε από την τεχνολογία), έχει όμως ακόμα κι έτσι όμορφα πράγματα αφήσει σε όλους μας. Οι μαθητές από τα τρία γυμνάσια της Λιβαδειάς (περισσότερο του 3ου Γυμνασίου) απέδειξαν και στο δικό μου μάθημα πως η δημιουργικότητα και η εφευρετικότητα είναι συχνά παρούσες και το κάνουν πιο διασκεδαστικό και ευφάνταστο. 
Με αφορμή τα επιτραπέζια που είχαν φτιάξει τις προηγούμενες σχολικές χρονιές μαθητές σχολείων της Λάρισας και της Κρήτης, έβαλαν οι μαθητές της Λιβαδειάς το μυαλό τους να σκεφτεί νέες ιδέες. Δεν τα κατάφεραν και άσχημα...

π.κ. (προ κορωνοϊού)

Στην πάνω φωτογραφία: Γνωστά παιχνίδια με...πειραγμένο το περιεχόμενο!

Στη συνέχια ένα προσωπικής έμπνευσης παιχνίδι μιας μαθήτριας της Γ' Γυμνασίου:

Θέμα των εργασιών: Οι γιορτές στις Γερμανόφωνες χώρες

Προσωπικής έμπνευσης παιχνίδι μαθητή της Α' Γυμνασίου:

Ο Γιαννάκης (ο Γουτεμβέργιος) έδωσε διαφορετική έμπνευση σε μια άλλη μαθήτρια της Α' Γυμνασίου:


Και σε άλλη:


Ποιος είπε ότι τα παιδιά δεν ενδιαφέρονται για τα επιτραπέζια παιχνίδια;


Γερμανικά προϊόντα & μάρκες:

Γιορτές & έθιμα:







Δυστυχώς έμειναν κάποια στη μέση, όπως ένα φοβερό Trivial Pursuit που ετοίμαζε μια μαθήτρια της Α' Γυμνασίου, η οποία έφτιαχνε και τα πιόνια μόνη της, τα οποία είναι σε αυτή τη μορφή:
Η συνέχεια έγινε....ηλεκτρονική! Με την τεχνολογία να καταλαμβάνει κυρίαρχη θέση στην εκπαίδευση (και στην υπόλοιπη ζωή μας τον καιρό της καραντίνας), γνωρίσαμε ψηφιακά εργαλεία που και αυτά έδωσαν το έναυσμα για ακόμα πρισσότερες δημιουργικές και όμορφες εργασίες: ψηφιακοί πίνακες ανακοινώσεων, παρουσιάσεις, διαδραστικές φωτογραφίες, αφίσες, κόμικ, βίντεο, συνεντεύξεις και άλλα.

μ.κ. (μετά κορωνοϊού)