Γιορτή βάφλας

Στο πλαίσιο γνωριμίας με τον Γερμανικό πολιτισμό, μαθητές και μαθήτριες της Α’ και Γ’ Γυμνασίου του σχολείου μας με αφορμή την παγκόσμια ημέρα βάφλας στις 25/03, απολαμβάνουν τις τελευταίες ημέρες του Μαρτίου παραδοσιακές γερμανικές βάφλες, κάνοντας ο καθένας την προσωπική του γευστική προσθήκη.

Η ημέρα βάφλας γιορτάζεται στη Γερμανία, αλλά και στη Σουηδία, Δανία και Νορβηγία, στις 25/03, δηλαδή την ημέρα του Ευαγγελισμού, ακριβώς εννέα μήνες πριν τα Χριστούγεννα. Την ημέρα αυτή οι κάτοικοι των παραπάνω χωρών τρώνε βάφλες, τις οποίες συχνά φτιάχνουν σε σχήμα καρδιάς για να συμβολίζουν την αγάπη.

Τα παιδιά απόλαυσαν τη διαδικασία, συνεργάστηκαν και συμμετείχαν με ενθουσιασμό στο έθιμο!

       

Εδώ η ιστορία της βάφλας:

 https://kiposcafe.gr/waffle-history/

Οι μεσαιωνικές εκκλησίες της Κολωνίας (Romanische Kirchen in Köln)

Η μεσαιωνική εικόνα της Κολωνίας είναι διαμορφωμένη από περίπου 150 εκκλησίες και παρεκκλήσια. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, χαρακτηρίζεται η πόλη αυτή ως το κέντρο της γερμανικής Ρομανικής εποχής (Romanik). Η εποχή αυτή της Μεσαιωνικής Ευρωπαϊκής τέχνης τοποθετείται χρονικά ανάμεσα στο 950/60 και 1180 μ.Χ.. Οι χρονολογίες διαφέρουν ανάλογα με την χώρα και το διαφορετικό στιλ που συναντάται. Τα χαρακτηριστικά των κτισμάτων αυτής της εποχής είναι το σχήμα του τόξου γενικά, τα τοξωτά παράθυρα και οι ογκώδεις πέτρινοι τοίχοι, καθώς και οι απλές γεωμετρικές γραμμές.

Εντός του τείχους που υπήρχε τότε στην πόλη βρέθηκαν 12 εκκλησίες τέτοιου ρυθμού:

Ο Άγιος Ανδρέας και τα οστά του Μέγα Αλβέρτου

Η εκκλησία, η οποία βρίσκεται υπό τη φροντίδα του Δομινικανικού Τάγματος από το 1947, περιέχει, μεταξύ άλλων, τη σαρκοφάγο που περιέχει τα λείψανα του Αγίου Αλβέρτου του Μεγάλου. Το ρωμανικού ρυθμού ιερό κτίριο, που χρονολογείται μετά το 1200, διαθέτει πλούσια αρχιτεκτονικά γλυπτά και επεκτάθηκε στις αρχές του 15ου αιώνα με την προσθήκη μιας γοτθικής αίθουσας χορωδίας.

Οι Άγιοι Απόστολοι και οι μυστικοί διάδρομοι

Στην πλατεία Neumarkt, και επομένως σε πολύ κεντρική τοποθεσία, βρίσκεται η Εκκλησία του Ιδρύματος των Αποστόλων, η οποία ιδρύθηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Pilgrim τον 11ο αιώνα. Αρχικά χτισμένη ως μεγάλη τρίκλιτη βασιλική με εγκάρσιο κλίτος και χορωδία στα δυτικά, το οθωνικό κτίριο επεκτάθηκε γύρω στο 1200: ένα συγκρότημα με τρεις αψίδες προστέθηκε στα ανατολικά, καθιστώντας τους Αγίους Αποστόλους ένα αριστούργημα της ρηνικής ρομανικής αρχιτεκτονικής μέχρι σήμερα.

https://st-aposteln.de

Η Αγία Σετσίλια- Η μετροπαθής/ χαμηλών τόνων

Η απλή, τρίκλιτη, χωρίς πύργο εκκλησία της Αγίας Καικιλίας χτίστηκε μεταξύ 1130 και 1160 ως συλλογική εκκλησία. Το εσωτερικό εξακολουθεί να περιέχει ερείπια γοτθικών τοιχογραφιών. Από το 1956, η Αγία Καικιλία στεγάζει το Μουσείο Σνίτγκεν της πόλης της Κολωνίας, το οποίο εκθέτει τη συλλογή της μεσαιωνικής ιερής τέχνης. Η λειτουργία εξακολουθεί να τελείται στην εκκλησία τα Χριστούγεννα και στην επέτειο της γέννησης της Αγίας Καικιλίας.

Ο Άγιος Γεώργιος- ο δρακοκτόνος

Το 1067, η εκκλησία καθαγιάστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο Άννο Β΄ ως βασιλική με κίονες. Το κτίριο του Σάλιου ανακαινίστηκε τον 12ο αιώνα. Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η εκκλησία, συμπεριλαμβανομένης της τεράστιας δυτικής χορωδίας της, υπέστη σοβαρές ζημιές. Έκτοτε έχει ξαναχτιστεί και τώρα διαθέτει μια σειρά από βιτρό παράθυρα του Γιόχαν Θορν Πρίκερ (σχεδιασμένα γύρω στο 1930).

https://georg-koeln.de/

Ο Άγιος Γερεών- ένα κατασκευαστικό επίτευγμα

Οι επισκέπτες της εκκλησίας του Αγίου Γερεώνα στην οδό Χριστόφορστρασσε μπορούν να θαυμάσουν αρχαίες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 13ο αιώνα. Η ιστορία αυτού του ιερού κτιρίου ξεκίνησε ως εκκλησία κοιμητηρίου τον 4ο αιώνα. Με την πάροδο του χρόνου, επεκτάθηκε και τροποποιήθηκε επανειλημμένα - και έγινε το πιο χαρακτηριστικό κτίριο της μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής της Κολωνίας, σηματοδοτώντας το όριο μεταξύ ρομανικής και γοτθικής περιόδου.

Ο Άγιος Κούνιμπερτ και οι θησαυροί του

Η εκκλησία του Αγίου Κούνιμπερτ με τους τρεις πύργους, χτισμένη μεταξύ 1200 και 1260, είναι η νεότερη από τις ρομανικές εκκλησίες της Κολωνίας. Και εδώ, οι επισκέπτες μπορούν να ανακαλύψουν μεσαιωνική τέχνη - συμπεριλαμβανομένης μιας σειράς βιτρό από περίπου το 1250, καθώς και τοιχογραφίες και γλυπτά από τον 13ο έως τον 15ο αιώνα. Βρίσκεται στην Παλιά Πόλη και είναι ανοιχτή καθημερινά για προσευχή ή περιηγήσεις.

Η Αγία Μαρία στο Καπιτώλιο- η ιδιαίτερη/ ξεχωριστή

Ένα αριστούργημα της σαλιανής εκκλησιαστικής αρχιτεκτονικής στη Γερμανία είναι η εκκλησία της Αγίας Μαρίας στο Καπιτώλιο στην οδό Κασινόστρασε 6. Η εκκλησία χτίστηκε μεταξύ 1040 και 1065 στα θεμέλια του ρωμαϊκού ναού του Καπιτωλίου. Το τρίκλιτο κτίριο διαθέτει ένα συγκρότημα με τρεις αψίδες στα ανατολικά και ένα τρίπυργο στο δυτικό τμήμα.

Μεγάλα τμήματα της εκκλησίας καταστράφηκαν κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθιστώντας την ένα από τα ιστορικά κτίρια της Κολωνίας που υπέστησαν τις σοβαρότερες ζημιές. Η ανακατασκευή ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950. Στο εσωτερικό εξακολουθεί να υπάρχει η ρωμανική πόρτα με την εικόνα που χρονολογείται γύρω στο 1060, το τέμπλο του 1520/25 και πολλά σημαντικά βιτρό.

Η Αγία Μαρία στο Lyskirchen- Η πιο μικρή

Η μικρότερη από τις ρομανικές εκκλησίες της Κολωνίας, χτίστηκε μεταξύ 1210 και 1220 ως τρίκλιτη βασιλική με στοά και ανατολικούς πύργους. Στο κεντρικό κλίτος έχουν διατηρηθεί καμαροτοιχίες από τα μέσα του 13ου αιώνα. Η Αγία Μαρία στο Λίσκιρχεν είναι η μόνη από τις δώδεκα μεγάλες ρομανικές εκκλησίες της Κολωνίας της οποίας οι τοιχογραφίες έχουν διασωθεί σε μεγάλο βαθμό. Διακρίνονται σκηνές από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη. 

Ο Άγιος Μαρτίνος ο Μέγας- το σήμα κατατεθέν της πόλης

Η εκκλησία του μοναστηριού των Βενεδικτίνων του Μεγάλου Αγίου Μαρτίνου χτίστηκε μεταξύ 1150 και 1240 πάνω σε μια αθλητική εγκατάσταση και αποθήκες που χρονολογούνται από τη ρωμαϊκή εποχή. Ο μεγάλος πύργος διασταύρωσης εξακολουθεί να κυριαρχεί στο αστικό τοπίο της Κολωνίας. Η τρίκλιτη βασιλική, με την ανατολική χορωδία σε σχήμα τριφυλλιού και τον τετράγωνο πύργο διασταύρωσης, εξακολουθεί να κυριαρχεί στο αστικό τοπίο της Κολωνίας. Η εγγύτητά της με τον Ρήνο, το κέντρο της πόλης και τον καθεδρικό ναό παίζει επίσης ρόλο σε αυτό. 

Ο Άγιος Πανταλέων με τη μεγάλη ιστορία

Η εκκλησία του Αγίου Πανταλέα είναι ένα από τα παλαιότερα θρησκευτικά κτίρια της πόλης. Ιστορικά έγγραφα που χρονολογούνται από το 866/877 αναφέρουν μια μικρή εκκλησία με νοσοκομείο για τους φτωχούς, αφιερωμένο στον Άγιο Πανταλέα, προσαρτημένη στον καθεδρικό ναό. Αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι τον 12ο αιώνα, η οθωνική εκκλησία με δυτικό κτίσμα επεκτάθηκε σε τρίκλιτη βασιλική. Η εκκλησία της πρώην Βενεδικτινής Μονής του Αγίου Πανταλέα βρίσκεται στον διατηρημένο μέχρι σήμερα περίβολο του μοναστηριού. Περιέχει τους τάφους του Αρχιεπισκόπου Μπρούνο (αδελφού του αυτοκράτορα Όθωνα Α΄) και της αυτοκράτειρας Θεοφανούς.

http://www.sankt-pantaleon.de/

Ο Άγιος Σεβερίνος- ο ονοματοδότης

Η εκκλησία του Αγίου Σεβερίν είναι η νοτιότερη μεσαιωνική εκκλησία στην παλιά πόλη της Κολωνίας. Τα παλαιότερα τμήματα της κολεγιακής εκκλησίας χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα. Ωστόσο, υπέστη και επακόλουθες επεκτάσεις και μετατροπές, αντανακλώντας ολόκληρη την εποχή της αρχιτεκτονικής της Κολωνίας μέχρι το τέλος της γοτθικής περιόδου. Η εκκλησία ήταν κλειστή από τον Σεπτέμβριο του 2014 έως τον Απρίλιο του 2017 για εκτεταμένες ανακαινίσεις. Η κύρια πύλη βρίσκεται στην πλατεία Σεβερίνσκιρχ. Η πρόσβαση χωρίς εμπόδια είναι δυνατή μέσω της πλαϊνής πόρτας στη νότια πλευρά της εκκλησίας. Το εσωτερικό περιέχει πληθώρα σημαντικών έργων τέχνης και επίπλωσης.

https://www.st-severin-koeln.de/

Η Αγία Ούρσουλα- η μάρτυρας

Οι Χριστιανοί μάρτυρες τιμούνται σε ρωμαϊκό νεκροταφείο από τον 4ο αιώνα – και ακριβώς εκεί χτίστηκε η κολεγιακή εκκλησία της Αγίας Ούρσουλας το 1135. Το 1287, η ρομανικού ρυθμού βασιλική με στοά επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει μια γοτθική χορωδία. Από τον 17ο αιώνα, υπάρχει επίσης ένας μπαρόκ Χρυσός Θάλαμος, όπου φυλάσσονται τα λείψανα των παρθένων της Ούρσουλας και των συντρόφων τους.

Πηγές: ksta.de, koelnisches-stadtmuseum (instagram), terrax history (instagram)

Τα πιο περίεργα ξενοδοχεία στη Γερμανία

Σε ποιο από αυτά θα μένατε χωρίς φόβο και πάθος;

- ξενοδοχείο- φυλακή (Gefängnis-Hotel) στο Kaiserlautern, Dortmund, Amberg

(Bild.de)

https://www.reisereporter.de/reiseziele/europa/deutschland/die-coolsten-gefaengnishotels-in-deutschland-uebernachten-hinter-gittern-3Q7WQDXY7TJOEYOIYAQPYU3Q5N.html

- Schokoladen-Hotel, χαλί από πραλίνα, αλλά και ολόκληρο σπα με σοκολάτα και καφέ

https://www.schokoladenhotel.de/

- Ξενοδοχείο στο λιμάνι, κοιμήσου στον...γερανό του λιμανιού!

https://goodtravel.de/hotels/hafenkran

- Ζήσε σαν τα Hobbits και τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών! Auenland im Thüringer Land

https://feriendorf-auenland.de/

- Αν θέλεις να.... παγώσεις και να ζήσεις σαν Εσκιμώος, δε χρειάζεται να πας στη Σκανδιναβία (που φημίζεται για τέτοιου είδους ξενοδοχεία), αλλά στο Iglu-Hotel Zugspitze των γερμανικών Άλπεων!

https://www.iglu-dorf.com/de/standort/zugspitze?gad_source=1&gclid=Cj0KCQjw5cOwBhCiARIsAJ5njub8KG-5uhX7XUYm7aCyUdaCmHK0AQ3gawIwBKWb8fx4JrGqVdWEjqgaAvHmEALw_wcB

- Θέλεις να..."χάσεις" τον ύπνο σου λύνοντας έναν μυστηριώδη φόνο, όπως ο Σέρλοκ Χολμς ή ο Χίτσκοκ;

https://www.krimihotel.de/

- Eisenbahn-Hotel Merzen, σε βαγόνι....σταθερό (ο Υπερσιβηρικός στοιχίζει πολύ και πάει μακριά, το Orient Express έχει σταματήσει....υπάρχει λύση!

(tripadvisor)

https://www.dueckinghaus.de/

Πηγή: zdfinfo instagram

Karlhorst Museum Berlin

Το σπίτι στο προάστειο του Καρλσχορστ, όπου υπογράφηκε η συνθηκολόγηση της ναζιστικής Γερμανίας στις 8/9 Μαϊου 1945. Οι εργασίες ξεκίνησαν στις 8 η υπογραφή του Καϊτελ έπεσε μετά τα μεσάνυχτα, εξ ου και οι δύο ημερομηνίες. Από το 1967 ως το 1994 λειτούργησε ως μουσείο - μνημείο της σοβιετικής νίκης και αναδημιουργήθηκε ως μουσείο της συνθηκολόγησης αλλά και του πολέμου ανάμεσα στη Σοβιετική Ένωση και την ναζιστική Γερμανία, μια πολύ χορταστική και καλά τεκμηριωμένη περιδιάβαση στην μεγαλύτερη σύγκρουση του 20ου αιώνα. Εντύπωση προκαλεί ο χάρτης του Βερολίνου που βρέθηκε πάνω στο γραφείο του Χίτλερ στα ερείπια του μπούνκερ της καγκελαρίας και τον πήρε ένας λοχαγός του Κόκκινου Στρατού ονόματι Σαποβαλοφ, όταν μπήκαν στις 2 Μαϊου και ο οποίος δεν παρέλειψε να σημειώσει με μολύβι πάνω στον χάρτη τη λαφυραγωγηση, για να γίνει κι αυτός κομμάτι της ιστορίας. Επίσης, η αίθουσα της συνθηκολόγησης, όπου δεσπόζουν δύο τεράστιες μαρμάρινες πλάκες που μπήκαν το 1967 για να μνημονεύσουν τις 164 μονάδες του Κόκκινου Στρατού (σώματα, μεραρχίες, ταξιαρχίες και συντάγματα) που πολέμησαν στη μεγάλη Μάχη του Βερολίνου.

Πηγή: Iassonas Chandrinos fb

https://www.museum-karlshorst.de/?fbclid=IwAR3QRBX0yR-ctCOe7y1lL2X2Owhih_864WaDuK8slNc0F03XdsyiHzT-YNI_aem_AUVRCq1oBjPUXOj81i0Qv_VPHgYnQ8DV7qfdW-ovNaXZFoj6XiXkU8k6ovx96SLvBKDnLIlOpg4xMm1qeX_M0SJm

Η αγία στο μπαρ "το ναυάγιο"!

"Το Μάιο του 1942, ήρθε εντολή από το Βερολίνο να φορούν οι Εβραίοι το κίτρινο αστέρι σε όλες τις υπό κατοχήν χώρες. Αυτή η εντολή τέθηκε σε ισχύ στη Γαλλία τον Ιούνιο αυτού του έτους. Υπήρχαν βέβαια κι εκείνοι οι Χριστιανοί που έλεγαν ότι αυτός ο νόμος δεν αφορά τους Χριστιανούς, επομένως δεν είναι δικό τους πρόβλημα. Η αγία Μαρία τους απαντούσε:

"Δεν υπάρχουν προβλήματα χριστιανικά και μη χριστιανικά. Δεν καταλαβαίνετε ότι γίνεται ένας πόλεμος ενάντια στο Χριστιανισμό; Αν ήμασταν αληθινοί Χριστιανοί, θα φορούσαμε όλοι μας το αστέρι. Έχει φτάσει η εποχή των ομολογητών".(οσ. Μαρία Σκομπτσόβα)"

Πρόσφατης μνήμης(20/07).

"Αγία Μαρία Σκομπτσόβα (1891-1945): Η θυσία του αδελφού", εκδ. Δορκάς, σελ. 41

(Ενορία Αγίου Νικολάου Ραγκαβά, fb)

Η αγία Μαρία Σκομπτσόβα γεννήθηκε με το όνομα Ελισάβετ Πιλένκο στις 8 Δεκεμβρίου του 1891, στη Ρίγα της Λεττονίας. Το 1906, σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών, έχασε τον πατέρα της, με αποτέλεσμα να χάσει την πίστη της στον Θεό, με το σκεπτικό ότι ο Θεός και ο θάνατος δεν συμβιβάζονται. 

Όταν η οικογένειά της μετακόμισε στην Πετρούπολη, συνδέθηκε με τον «Πύργο», ένα διαμέρισμα που ήταν τόπος συνάντησης ριζοσπαστικών ιδεών και επαναστατών. Η Ελισάβετ (ή Λίζα, όπως την αποκαλούσαν γνωστοί και φίλοι) ένθερμη σοσιαλίστρια, παντρεύεται το 1910 τον Ντμίτρι Κουζμίν Καραβάεβ, μέλος του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος του Λένιν (Μπολσεβίκοι), ο οποίος είχε εκτίσει τρία χρόνια στη φυλακή για επαναστατική δράση. Σύντομα, ωστόσο, επρόκειτο να χωρίσουν (1912). Το 1913 γεννιέται το πρώτο της παιδί (εκτός γάμου), η Γκαϊάνα (η οποία πέθανε σε νεαρή ηλικία). 

Η Ελισάβετ μεταστρέφεται σε ένα περίεργο είδος αθεϊστικού μεσσιανικού λαϊκισμού, με κέντρο τον «ήρωα του λαού» Χριστό. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εντάσσεται στο Σοσιαλιστικό Επαναστατικό Κόμμα και το 1918 εκλέγεται δήμαρχος της παραθαλάσσιας πόλης, Ανάπα. Η Ελισάβετ προκαλεί την εμπάθεια των «Λευκών» (φιλομοναρχικών), αλλά και των «Κόκκινων» (Λενινιστών), διότι αντιλαμβανόταν την πολιτική πέρα από κόμματα, στην υπηρεσία των ανθρώπων, ασχέτως ιδεολογικής κατεύθυνσης.

Δικάζεται από τους «Λευκούς» για επαναστατική δράση, αλλά την σώζει από το εκτελεστικό απόσπασμα ο δικαστής Ντανιήλ Σκομπτσόβ, ο μετ’ έπειτα σύζυγός της. Το 1923 φτάνει πρόσφυγας με την οικογένειά της στο Παρίσι, όπου θα γίνει η μόνιμη κατοικία της και το κέντρο δράσης της, προτού το μαρτύριό της. 

Εντωμεταξύ είχαν ήδη γεννηθεί τα δύο της μικρότερα παιδιά, ο Γιούρι (μάρτυρας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άγιος της Εκκλησίας) και η Νάστια. Η Νάστια, το 1926, θα υποκύψει στη φυματιώδη μηνιγγίτιδα και η Ελισάβετ, συγκλονισμένη από το θάνατο της κόρης της, θα συναισθανθεί τη κλήση της στην «οικουμενική μητρότητα», στο να γίνει, δηλαδή, μητέρα όλου του κόσμου και, ιδίως, των αδύναμων και κατατρεγμένων. Αρχίζει, λοιπόν, να ωριμάζει μέσα της η επιθυμία να γίνει μοναχή, ακριβώς για να υπηρετήσει εντελέστερα την κλήση της οικουμενικής μητρότητας. 

Στο σημείο αυτό διαπιστώνουμε τη μοναδικότητά της: η Ελισάβετ ονειρεύεται έναν μοναχισμό μέσα στον κόσμο για τη διακονία του κόσμου. Έναν μοναχισμό που θα λειτουργεί ως πλαίσιο για την οικουμενική μητρότητα. Δεν θέλει να γίνει μοναχή ούτε για να κλαίει για τις αμαρτίες της, ούτε για να σώσει την ψυχή της ή να καταστείλει τα πάθη της, αλλά ούτε και για βιώσει τη μυστική ένωση με τον Θεό. Το γεγονός αυτό θα αποτελέσει μόνιμη πηγή σκανδαλισμού και προστριβών με διάφορους υπέρμαχους του μοναχισμού σύμφωνα με το πρότυπο της φιλοκαλικής και νηπτικής παράδοση, οι οποίοι απλώς αδυνατούσαν, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να αποδεχθούν τον «καινό τρόπο» της αγίας.

Η Ελισάβετ έγινε μοναχή, με το όνομα Μαρία, το 1932. Επισκέφθηκε τα παραδοσιακά μοναστήρια της Λιθουανίας και της Εσθονίας, αλλά ένιωθε μια δυσφορία με τη «ναυαρχίδα» της Ορθόδοξης πνευματικότητας, με αυτά τα ιερά κέντρα της μοναστηριακής παράδοσης, της διατήρησης του βυζαντινού τυπικού και της καλλιέργειας της μονολόγιστης ευχής. Το μότο της ήταν: «Ευσέβεια ευσέβεια, αλλά πού είναι η αγάπη που μετακινεί όρη;». Δεν εκπλήρωσε τα όνειρα του ίδιου του μητροπολίτη και πνευματικού της πατέρα, Ευλόγιου, ο οποίος ήθελε, μέσω της Μαρίας, να δημιουργήσει στην καρδιά της Δύσης, στο Παρίσι, ένα Ορθόδοξο φυτώριο της μακραίωνης νηπτικής πνευματικότητας. 

Η Μαρία ήταν «ιδιοσυγκρασιακή» περίπτωση και ακολουθούσε τον δικό της δρόμο, ερχόμενη συχνά σε ρήξη με όσους ζούσαν στα ασφαλή πλαίσια των κανόνων και των τύπων, δημιουργώντας, με τον τρόπο, αυτό αρκετές αντιπαλότητες. Ήταν για μοναχή ένα παράδοξο θέαμα: πήγαινε στα μπαρ του Παρισιού (προκειμένου να βρει και να περιμαζέψει) τα «ρημάδια της ζωής», όπου και κατανάλωνε μπύρα, κάπνιζε συνεχώς και, γενικώς, παρατυπούσε στα «θρησκευτικά» της καθήκοντα (παραβίαζε νηστείες και παρέλειπε ακολουθίες κ.ά.). Μάλιστα ο ίδιος ο Αντώνιος του Σουρόζ είχε τρομάξει στη θέα της ρασοφόρου με το τσιγάρο στο ένα χέρι και την μπύρα στο άλλο και είχε πάρει απόφαση να μην την πλησιάζει. Αυτό, βεβαίως, δεν σήμαινε ότι η Μαρία δεν ακολουθούσε κάποιον «μοναστικό κανόνα», ακολουθούσε τον δικό της κανόνα, από τον οποίο δεν παρέκλινε ποτέ: την μέχρι αυτοθυσίας αγάπη προς τον πλησίον. Από το πρωί ως το βράδυ ήταν επί ποδός για τη διακονία των παντός είδους αδελφών. Όποιος κι αν ήταν ο άλλος η αγκαλιά της ήταν πάντα ανοιχτή. Νοίκιαζε σπίτια στο Παρίσι για να φιλοξενήσει ανθρώπους με διάφορα προβλήματα και ανάγκες, τους μαγείρευε, τους έπλενε, τους παρηγορούσε, τους διασκέδαζε και άκουγε τον πόνο και την δυστυχία τους: αυτός ήταν ο μοναστικός της κανόνας.

(Byzantine music and more, fb)

Όταν στις 14 Ιουνίου 1941 εισβάλουν στο Παρίσι οι Γερμανοί, ο μοναστικός κανόνας της Μαρίας αλλάζει: με συνεργάτη τον π. Δημήτριο Κλεπινίν (μάρτυρας στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και άγιος της Εκκλησίας) φυγαδεύει Εβραίους, εκδίδοντας πλαστά πιστοποιητικά βάπτισης (έχουμε μια ευσεβέστατη, με την πλήρη σημασία του όρου, περίπτωση πλαστογραφίας Μυστηρίου, μαζί με μία αγία παραβίαση της εντολής «ου ψευδομαρτυρήσεις») και επιδίδεται σε μία «εκστρατεία» ευαισθητοποίησης των Χριστιανών υπέρ του Ισραήλ, της «Εκκλησίας της Παλαιάς Διαθήκης», όπως τους αποκαλεί. Σε μία στιγμή γενναίας αποκοτιάς, μπαίνει με τη μοναστική της ιδιότητα στο στάδιο Velodrome d’ Hiver, όπου οι Γερμανοί κρατούσαν έξι χιλιάδες Εβραίους για τους απελάσουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και φυγαδεύει όσα παιδιά μπορούσε μέσα σε κάδους απορριμμάτων. Τον Απρίλη του 1943 συλλαμβάνεται από τη Γκεστάπο και μεταφέρεται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ράβενσμπρουκ. Εκεί πληρώνονται και τελειώνονται οι μοναστικοί όρκοι και η κλήση της στην οικουμενική μητρότητα. Αντί να χαθεί στην άβυσσο της μισανθρωπίας, του μίσους και του φόβου, καίγεται σαν κεράκι στα κατάβαθα του Άδη για φωτίσει τις συγκρατούμενές της. Οργανώνει διαλέξεις θεολογικού περιεχομένου, προσεύχεται μαζί τους, παρακαλεί, ακούει, ενδυναμώνει και, κάτι το οποίο ισούται με αυτοκτονία, μοιράζεται τη μερίδα το φαγητό της. Οδηγήθηκε στους θαλάμους αερίων στο Jungen-Lager (λίγο πιο έξω από το Ράβενσμπρουκ) στις 31 Μαρτίου 1945. Ήταν Μεγάλο Σάββατο, παραμονή του Πάσχα. Την επόμενη μέρα ήρθε ο Ερυθρός σταυρός για να διαπραγματευτεί την απελευθέρωση τριακοσίων κρατουμένων. Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, στο τελευταίο προσκλητήριο ανταλλάσσει τον εαυτό της με μία νεαρή Πολωνοεβραία.

Αγιοποιήθηκε τον Μάιο του 2004, τιμάται από όλες τις χριστιανικές ομολογίες ως «Δίκαιη των Εθνών». Η μνήμη της εορτάζει στις 20 Ιουλίου.

Πηγή:  https://www.polymerwsvolos.org/ 

Τι κρύβει το μέγαρο στην οδό Αμαλίας 36;

 Το γνωστό ως "Μέγαρο Λυκιαρδοπούλου" στην Λεωφόρο Αμαλίας 36, χτίστηκε το 1933 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Κωνσταντίνου Κυριακίδη, για κατοικία της οικογένειας του εφοπλιστή Νικολάου Λυκιαρδόπουλου.

Τότε το πενταώροφο κτίριο έμοιαζε σαν «ουρανοξύστης» ανάμεσα στα άλλα, προκαλώντας αντιδράσεις. Οι εφημερίδες της εποχής το χαρακτήριζαν ως σύμβολο υπεροψίας και παρουσίαζαν το μέγαρο σε γελοιογραφίες ως έναν «ουρανοξύστη» που στέκεται ακριβώς απέναντι στο Ναό του Ολυμπίου Διός και την Πύλη του Αδριανού, εμποδίζοντας με ασέβεια τη θέα προς την Ακρόπολη.

Το ασανσέρ του υπήρξε το πρώτο της Αθήνας και είναι λειτουργικό ακόμη ως σήμερα! Εντυπωσιακή η θέα, το φως μέσα στο χώρο, τα ψηλοτάβανα σαλόνια, τα μαρμάρινα τζάκια, η εκλεπτυσμένη διακόσμηση στους τοίχους, στα ταβάνια και στις πόρτες με χειροποίητα διακοσμητικά τζάμια.

Το κτίριο όμως κρύβει και άλλη ενδιαφέρουσα ιστορία καθώς, πολλά χρόνια αργότερα, κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής εκεί μοιράζονταν συσσίτια, ενώ στους χώρους του κρύβονταν όσοι καταδιώκονταν από τη Gestapo. Έπειτα από το θάνατο του ιδιοκτήτη, το κτίριο στέγασε χώρους γραφείων αλλά και τη Βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Εθνών. Σήμερα λειτουργεί ως χώρος εκδηλώσεων και εκθέσεων.

Πηγές και των φωτογραφιών: deBop, archaiologeia, Athens Voice, Roadartist fb