Οι Έλληνες του Γκαίρλιτς και τα παιχνίδια της ιστορίας

 

Το 1916, κατά τον τρίτο χρόνο του Α' Παγκοσμίου πολέμου, η Ελλάδα προσπαθεί να διατηρήσει στάση ουδετερότητας κι όταν η Βουλγαρία εισβάλλει στην Ανατολική Μακεδονία, το Δ΄ Σώμα Στρατού, που εδρεύει εκεί, βρίσκεται στα στενά. Οι Έλληνες στρατιώτες είναι αποκλεισμένοι, αλλά δεν έχουν δικαίωμα να αντισταθούν στους Βουλγάρους και υποχρεώνονται να μεταφερθούν σε στρατόπεδο στο Γκαίρλιτς της Σιλεσίας, στη Γερμανία. Εκεί, ο Θανάσης Πέτρου αναζωπυρώνει την έντονη σύγκρουση μεταξύ βασιλικών, που υπερασπιζονται την ουδετερότητα, και βενιζελικών, που ζητούν να μπουν στον πόλεμο υπέρ των Αγγλογάλλων και των Ρώσων. Με ένα ρεμπέτικο τραγούδι που ηχογραφήθηκε στο Γκαίρλιτς και με τρία μυθοπλαστικά πρόσωπα, έναν Σμυρνιό, έναν Μανιάτη κι έναν Θεσσαλονικιό (όπως ο ίδιος), ο Πέτρου υποδεικνύει το αδιέξοδο στο οποίο βρέθηκε, ανεξάρτητα από την τελική έκβαση του πολέμου, η ελληνική ηγεσία (τόσο οι πολιτικοί όσο και οι στρατιωτικοί), αποκαλύπτει την καθημερινή ταλαιπωρία των φαντάρων στη Σιλεσία, μιλώντας τρυφερά και με άπειρη κατανόηση για τους έρωτές τους με τις Γερμανίδες (κάποιοι έμειναν για πάντα πίσω), και ολοκληρώνει με ένα δραματικό επιστέγασμα, που δεν άλλο από την πικρή κατάληξη της Μικρασιατικής Καταστροφής.

Μια παρόμοια ιστορία επαναλήφθηκε μετά τον ελληνικό εμφύλιο, όπως μας θυμίζει η Süddeutsche Zeitung.

Όταν το καλοκαίρι του 1967 η χούντα των συνταγματαρχών συνέλαβε τον Μίκη Θεοδωράκη για την αντιδικτατορική του δράση, τα νέα ταξίδεψαν σε όλον τον κόσμο. Ο Μίκης ήταν ήδη θρύλος της μουσικής, η φωνή των αγώνων για ελευθερία και δημοκρατία. Τα νέα έφτασαν ακόμη και στο μικρό Γκαίρλιτς της ανατολικής Γερμανίας, στα γερμανοπολωνικά σύνορα. Ο Κλάους Ντίτερ Τιτζ, σήμερα 63 ετών και τότε φοιτητής Ιατρικής, θυμάται την πρώτη φορά που άκουσε τον ήχο του μπουζουκιού στα τραγούδια του Θεοδωράκη. «Το ραδιόφωνο της Λαοκρατικής Δημοκρατίας (DDR) έπαιζε τραγούδια του Θεοδωράκη σε ένδειξη αλληλεγγύης», είπε στη Süddeutsche Zeitung. Σύντομα όμως σταμάτησε να τα μεταδίδει γιατί απέπνεαν υπερβολικά μεγάλη δόση ελευθερίας για τα δεδομένα της DDR.

H αγάπη του νεαρού φοιτητή για τη μακρινή χώρα της Ακρόπολης και του Αιγαίου δεν σταμάτησε. Αντίθετα αναζωπυρώθηκε. Μάλιστα παρά τη λογοκρισία του ανατολικογερμανικού καθεστώτος προσπάθησε να στείλει και μια επιστολή σε ραδιόφωνο της Αθήνας, γραμμένη στα ελληνικά, τα οποία έμαθε από ένα παλιό ρωσικό σύγγραμμα. Πίστευε ότι δεν θα τον πιάσουν, κι όμως. Σύντομα βρέθηκε υπόλογος για το επίμαχο γράμμα στο Πολωνικό Κέντρο Πληροφοριών της Λειψίας. Δεν ήταν τυχαίο. Οι Πολωνοί γνώριζαν ελληνικά και ήταν καλά εξοικειωμένοι με την ελληνική μουσική, χάρη στους Έλληνες κομμουνιστές που είχαν καταφύγει στην Πολωνία μετά την ήττα τους στον ελληνικό εμφύλιο.

Μια χωρισμένη πόλη με ένα άγνωστο ελληνικό παρελθόν

Το Ζγκορζέλετς ήταν πριν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το ανατολικό τμήμα του Γκαίρλιτς. Η πόλη χωρίστηκε στα δύο το 1945, μετά το τέλος του πολέμου. Το Ζγκορζέλετς προσαρτήθηκε στην Πολωνία και το Γκαίρλιτς συνέχισε να υπάγεται στην Αν. Γερμανία. Ποια η σχέση όμως της μακρινής αυτής περιοχής με την Ελλάδα; Μετά το τέλος του ελληνικού εμφυλίου τον Οκτώβριο του 1949, 14.000 Έλληνες κομμουνιστές βρήκαν καταφύγιο στην Πολωνία, οι περισσότεροι στο Ζγκορζέλετς. Μάλιστα πολλοί το αποκαλούσαν «Republika Grecka».

Όταν άρχισαν να αντιλαμβάνονται ότι η επιστροφή στα πάτρια εδάφη θα καθυστερούσε πολύ, οι Έλληνες εξόριστοι άρχισαν να μαθαίνουν πολωνικά και να ασπάζονται ακόμη και τον καθολικισμό. Μόνο στοιχείο που κράτησαν άθικτο από το παρελθόν ήταν η ελληνική μουσική και τα ελληνικά γλέντια. Με τα χρόνια αφομοιώθηκαν στην πολωνική κοινωνία.Όμως δεν ήταν οι μόνοι Έλληνες στην περιοχή, θυμάται ο Κλάους Ντίτερ Τιτζ. Αν και το Γκέρλιτς χωριζόταν από το Ζγκορζέλετς μόνο από τον ποταμό Νάισε, οι Έλληνες του πολωνικού τμήματος δεν είχαν επαφές με την ανατολικογερμανική πόλη. Κι όμως, και εκεί, υπήρχαν ξεχασμένοι Έλληνες, εκτοπισμένοι μιας άλλης εποχής. Αυτό μαρτυρεί άλλωστε και η παλιά ελληνική εφημερίδα «Τα Νέα του Γκέρλιτς» από το 1916.

Από το μακεδονικό μέτωπο στο Γκέρλιτς το 1916

Πολύ πριν από τον εμφύλιο, στην καρδιά του Α' Παγκοσμίου Πολέμου αλλά και στον απόηχο του εθνικού διχασμού μια άλλη γενιά Ελλήνων στρατιωτών είχε σταλεί, κατόπιν μιας αμφιλεγόμενης συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας, της Αντάντ και των γερμανοβουλγαρικών στρατευμάτων, από το μακεδονικό μέτωπο στο Γκαίρλιτς της Σαξονίας. Πάνω από 6500 στρατιώτες του Δ' Σώματος Στρατού έφτασαν με τρένο από τη βόρεια Ελλάδα σε ένα στρατόπεδο του Γκαίρλιτς. Οι κάτοικοι της πόλης τους υποδέχθηκαν με στρατιωτικά εμβατήρια, εορταστικές γιρλάντες και καλωσόρισμα στα ελληνικά. Στην πραγματικότητα βέβαια αυτή η υποδοχή δεν ήταν παρά κομμάτι της γερμανικής προπαγάνδας, αφού οι Έλληνες στρατιώτες είχαν μεταφερθεί εκεί ως ιδιότυποι αιχμάλωτοι πολέμου με κάποια προνόμια, λόγω της σχέσης του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου με τον γερμανό Κάιζερ. Όπως αναφέρει ο ερευνητής Γεράσιμος Αλεξάτος που έχει ασχοληθεί διεξοδικά με την περίπτωση, οι Έλληνες στρατιώτες μπορούσαν να κυκλοφορούν στην πόλη, ωστόσο κάθε βράδυ επέστρεφαν απαρέγκλιτα στο στρατόπεδο. Επίσης δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν το γερμανικό έδαφος.

Την περίοδο του μεσοπολέμου πολλοί εξ αυτών σιγά σιγά εντάχθηκαν όμως στη ζωή της πόλης, κάποιοι έπιασαν δουλειά, άλλοι παντρεύτηκαν. Αυτά αφηγείται και η Χίλντεγκαρντ Χάλαρη, σήμερα 92 ετών, απόγονος Έλληνα στρατιώτη που είχε φτάσει στο Γκαίρλιτς. Πολλές είναι οι προσωπικές ιστορίες σαν αυτή της Χίλντεγκαρντ Χάλαρη, ενώ υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αναζητούν ίχνη αγνοούμενων μελών των οικογενειών τους στο Γκαίρλιτς.

Η ιστορία των Ελλήνων του Γκαίρλιτς αλλά και του Ζγκορζέλετς είναι μοναδική. Έλληνες εκτοπισμένοι, αχμάλωτοι κι εξόριστοι, έρμαια δύο τραγικών σελίδων της ελληνικής ιστορίας, βρέθηκαν κατά τύχη σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους στην ίδια ουσιαστικά πόλη, η οποία επίσης είχε τη δική της τραγική ιστορία. Με ένα ποτάμι να τους χωρίζει, οι στρατιώτες του Δ' Σώματος Στρατού και οι εξόριστοι του εμφυλίου έμειναν δίπλα-δίπλα, χωρίς να γνωρίζουν οι μεν την ιστορία των δε. Κι όλα αυτά πολύ πριν φτάσουν στη Γερμανία οι πρώτοι «Gastarbeiter» τη δεκαετία του '60.

SZ, Kριστιάνε Σλέτσερ / Δήμητρα Κυρανούδη (DW)

Η Γερμανία γιορτάζει έναν αιώνα ραδιόφωνο

H πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση στη Γερμανία έγινε στις 22 Δεκεμβρίου 1920

Σχεδόν ανεπαίσθητα ξεκίνησε πριν από 100 χρόνια η ιστορία επιτυχίας του ραδιοφώνου στη Γερμανία. Στις 22 Δεκεμβρίου του 1920 ταχυδρομικοί υπάλληλοι συγκεντρώθηκαν στο ύψωμα Κένιγκς Βιστενχάουζεν έξω από το Βερολίνο για μια μικρή χριστουγεννιάτικη συναυλία.

Όλα ξεκίνησαν με μια μικρή αναγγελία και την «Άγια Νύχτα». Η ζωντανή μετάδοση θεωρείται η πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση στη Γερμανία. Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε πόσοι παρακολούθησαν τη πρώτη εκπομπή, διότι στη Γερμανία δεν υπήρχε ακόμα επισήμως ραδιοφωνία, μιας και ιδρύθηκε τρία χρόνια αργότερα το 1923, λέει ο Φλόριαν Σιτς, ένας από τους δύο επιμελητές της έκθεσης "On Air. 100 χρόνια ραδιόφωνο" στο Μουσείο Τηλεπικοινωνιών Βερολίνου. Λόγω πανδημίας, οι ενδιαφερόμενοι έχουν τη δυνατότητα να δουν τα εκθέματα μόνο διαδικτυακά.

Λίγα χρόνια αργότερα το ραδιόφωνο μετατρέπεται σε μαζικό μέσο επικοινωνίας. Αρκεί να αναλογιστούμε στην αρχή του 1924, ένα περίπου χρόνο μετά την ίδρυση ραδιοφωνίας, υπάρχουν στη χώρα 1.580 δέκτες και στο τέλος της χρονιάς σχεδόν 550.000. Το 1925 οι ραδιοφωνικές συσκευές στη Γερμανία έσπασαν το φράγμα του 1.000.000.

Στα πρώτα χρόνια ζωής του το ραδιόφωνο είναι κυρίως μέσο ψυχαγωγίας, δηλώνει ο Χανς-Ούλριχ Βάγκνερ επικεφαλής του ινστιτούτου Ιστορίας Μέσων Ενημέρωσης στο Αμβούργο. Με την άνοδό τους στην εξουσία το 1933 οι Ναζί έχουν όμως διαφορετικά σχέδια για το ραδιόφωνο ως μαζικό μέσο επικοινωνίας. Αποδίδουν στο ραδιόφωνο το ρόλο που είχε όταν πρωτοδημιουργήθηκε. Όπως συνέβει άλλωστε και με άλλες εφευρέσεις, όπως για παράδειγμα το ρολόι χειρός και το φερμουάρ, η τεχνολογία του ραδιοφώνου έκανε άλματα κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα στρατεύματα του Κάιζερ απέδωσαν για πρώτη φορά στη γερμανική ιστορία μία ξεχωριστή σημασία στην τότε, νέα ακόμα, τεχνολογία. Σύμφωνα με τον Σιτς ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος έδρασε καταλυτικά στην εξέλιξη της ραδιοφωνικής τεχνολογίας, αλλά και τη ραδιοφωνία. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι «το ραδιόφωνο ήταν και παραμένει μέχρι σήμερα ένα πολιτικό μέσο με πολιτική απήχηση».

Ενδεικτικές για τη σημασία που απέδιδαν οι ναζί στο ραδιόφωνο ήταν οι αυστηρότατες ποινές για όσους τολμούσαν να ακούν «εχθρικούς» ραδιοφωνικούς σταθμούς. Όταν μάλιστα αγόραζες ένα ραδιόφωνο την εποχή εκείνη υπήρχε κολλημένη πάνω στη συσκευή προειδοποίηση απαγόρευσης ακρόασης «εχθρικών» ραδιοφωνικών σταθμών. Με το ξεκίνημα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1939 άρχισε να επιβάλλεται ακόμα και θανατική ποινή σε όσους παραβίαζαν τη νομοθεσία. Όπως λέει ο Φλόριαν Σιτς υπήρξαν νεαροί 18 και 19 ετών, οι οποίοι εκτελέστηκαν μόνο και μόνο επειδή άκουγαν BBC.

Μετά το τέλος του πολέμου του 1945 ιδρύονται στη Γερμανία δημόσιες ραδιοφωνίες μετά από ψήφιση σχετικών νόμων. Στη δεκαετία του ΄80 προστέθηκαν σε αυτές και ιδιωτικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Σήμερα περισσότερα από 54 εκατομμύρια ακροατές από τα 14 και άνω ακούν τις καθημερινές μια από τις 70 συχνότητες της δημόσιας ραδιοφωνίας ή τους συνολικά 280 ιδιωτικούς σταθμούς.

Ακόμα και η ιστορία της ραδιοφωνικής τεχνολογίας στη Γερμανία σχετίζεται με την πολιτική, λέει ο επιμελητής της έκθεσης "On Air. 100 χρόνια ραδιόφωνο". Όπως για παράδειγμα στο ερώτημα γιατί τα fm παραγκώνισαν τόσο γρήγορα στη Γερμανία τα μεσαία και μακρά κύματα. Σύμφωνα με τον Φλόριαν Σιτς η Γερμανία ως ηττημένη του πολέμου δεν συμπεριλήφθηκε μεταπολεμικά στη κατανομή των συχνοτήτων στα μεσαία και μακρά κύματα. Κι έτσι στην ουσία οι Γερμανοί στράφηκαν αναγκαστικά στα fm, τα οποία δεν χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε από τις δημόσιες ραδιοφωνίες.

Σήμερα το ραδιόφωνο προσφέρει και από τεχνολογικής άποψης περισσότερη ποικιλία από ποτέ. DAB+ και διαδικτυακό ραδιόφωνο αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία. Το ραδιόφωνο κατάφερε να αφομοιώσει μέχρι τις μέρες μας κάθε νέα τεχνολογία, ακόμα και η τηλεόραση δεν κατάφερε να το περιθωριοποιήσει, τονίζει ο γερμανός ειδικός. Ενδεικτικό είναι ότι το 2020 αγοράστηκαν στη Γερμανία 3,6 εκατομμύρια ραδιοφωνικοί δέκτες. Στο 94% των νοικοκυριών βρίσκεται τουλάχιστον μια ραδιοφωνική συσκευή, στο 24% των σπιτιών υπάρχει ραδιόφωνο DAB+ και το 14% έχει πρόσβαση στο ιντερνετικό ραδιόφωνο.

Πηγή: Deutsche welle

(Ενδιαφέρουσα ιστορία είναι και του Χρίστου Τσιγγιρίδη, ιδρυτή του πρώτου ραδιοφωνικού σταθμού της Ελλάδας και των Βαλκανίων, ο οποίος σπούδασε στη Στουγκάρδη της Γερμανίας, έφερε ως αντιπρόσωπος της Siemens & Halske μεγάφωνα και ενισχυτές στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (κάτι άγνωστο μέχρι τότε στην Ελλάδα) και έστησε τον ένα και μοναδικό μεγαφωνικό ραδιοφωνικό δέκτη στην πλατεία της Έκθεσης το 1926, ενώ το 1927 έκανε την πρώτη επίσημη ραδιοφωνική εκπομπή.

https://pirates.live-radio.gr/el/radioamateur/147-tsiggiridis

Η Ελβετία τα Χριστούγεννα

Ελβετία. Μια χώρα μαγική, γεμάτη μαγευτικές διαδρομές με τρένο, πανέμορφες λίμνες, που δεσπόζουν σε κάθε της καντόνι και φιλόξενες πόλεις, που μοιάζουν να βγήκαν από σελίδες παραμυθιού. «Είναι η ομορφότερη πόλη που έχω δει ποτέ» έγραφε ο Johann Wolfgang von Goethe σε ένα γράμμα στην φίλη του Charlotte von Stein, κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην πρωτεύουσα της Ελβετίας, Βέρνη, το 1779. Παραδοσιακά κτίρια, προσεγμένα ως και την παραμικρή τους λεπτομέρεια, με τα παράθυρά τους γεμάτα από λουλούδια συνθέτουν ένα μαγευτικό, μεσαιωνικό σκηνικό. Πολλά συντριβάνια, με νερό από τις πολυάριθμες πηγές της πόλης. Το πάνω μέρος τους διακοσμούν ήρωες και παραστάσεις από ιστορικά γεγονότα του ένδοξου παρελθόντος της Βέρνης. Εντυπωσιακό είναι το κομμάτι της πόλης, που είναι χτισμένο στις όχθες του ποταμού. Πανέμορφα σπίτια, γέφυρες, πύργοι και η μοναδική γραφικότητα, που προσδίδει σε ένα τοπίο το υγρό στοιχείο συνθέτουν το σκηνικό. Τράπεζες, τυρί, σοκολάτα, φοντί, χιονοδρομικά κέντρα συνθέτουν την εικόνα της χώρας.

Εντυπωσιακή παράδοση το Lichterschwimmen: Χειροποίητα καραβάκια με κεριά φτιάχνονται από μαθητές δημοτικού, ρίχνονται στο νερό τέτοιες μέρες και εκπλήσσουν όμορφα τους κατοίκους και τους επισκέπτες της περιοχής. Αυτό ξεκίνησε το 1962 από έναν δάσκαλο που είχε για πρώτη φορά την ιδέα να φτιάξουν κάτι πρωτότυπο με τους μαθητές του και να γιορτάσουν με ιδιαίτερο τρόπο!

https://www.zuerich.com/de/besuchen/lichterschwimmen...

Die Friedenslicht Laterne am Wolfgangsee

Μια Χριστουγεννιάτικη παράδοση που συμβολίζει το νόημα των Χριστουγέννων φωτίζοντας τον κόσμο, την Ειρήνη. Στη λίμνη Wolfgang (Salzkammergut) στην κεντρική Αυστρία κατά τη διάρκεια της περιόδου προσμονής των Χριστουγέννων (Advent) τοποθετείται ένα φανάρι ύψους 20 μέτρων και φωτίζει την περιοχή, κάνοντας το φως ορατό από μίλια μακριά. Και η "Άγια Νύχτα" εδώ είναι πράγματι άγια, γαλήνια και κατανυκτική, η οποία για πρώτη φορά ακούστηκε το 1818 επίσης στην Αυστρία, κοντά στο Salzburg (St. Niκolaus  in Oberndorf) με τη μουσική του Franz Xaver Gruber και τους στίχους που πρόσθεσε το 1816 ο νεαρός τότε κληρικός, Joseph Mohr.

Ακούστε την βλέποντας αυτό το τοπίο!

http://bit.ly/2PR8FGe - "Stille Nacht, Heilige Nacht mit den Dresdner Kreuzchor"

Geisterwelt

They emerge from the mist...dark figures dressed in fur, with fearsome masks. On the move in the twelve Rauhnächte, rough nights, between Christmas and Epiphany.

It is the ZEIT ZWISCHEN DEN JAHREN...when it was believed doors to the Geisterwelt, spirit world, were open so demons and evil spirits roamed the earth. Causing chaos and fear during the Rauhnächte from Weihnachten until Dreikönigstag. Twelfth Night.

A custom followed since the 14th century in the Bavarian-Austrian Alpine region. 

And closets had better be filled with clean clothes, as washing should not be done during these twelve days. 

While it is hanging outside to dry wilden Geister, rampaging through the area, might get tangled up in the clotheslines...in revenge bringing bad luck to those homes for the following year.

Or so it is said. 

And even in these days of energy hungry tumble dryers and not so much of clotheslines, stockpiling the laundry is a Brauchtum, custom, still followed in some German speaking Alpine regions during the twelve days of Christmas.

Summer Solstice and Midsummer Magic in Germany

Midsummer Eve and Summer Solstice...nights of a thousand fires in many German speaking regions. Once of great mystical significance, a time for pagan Germanic and Celtic tribes to celebrate the triumph of sun and light over cold and darkness with Sommersonnenwendfeuer, Summer Solstice Fires.

Its links to ancient cultural practices symbolic of renewal, fertility and harvest, meant celebrations for summer solstice on June 21 had long been an established pre-Christian festival, and was known as "Litha" in some cultures. As was their usual custom, the Christian church turned this existing festival into a religious feast day, and the June 24 festivities soon became those of John the Baptist.

One of the "quarter days" welcoming each of the four seasons, and halfway to the commemoration of Christ's birth on December 24, it is celebrated as the day of St. John's birth. Six months before that of Jesus.

Although the clergy intended pagan and Christian festivities to be kept separate, Sommer-Sonnenwende and Johannisnacht, Summer Solstice and Midsummer Night, became almost interchangeable.

Centuries after the town council of Nuremberg issued a decree on June 20, 1653, to "Do away with all such unbecoming superstition, paganism and peril of fire on this coming day of St. John", after sunset on June 23 in many regions of Austria, Germany and Switzerland fires burn on mountains, hillsides, open spaces, and alongside lakes and rivers.

Especially in the mountains "Fire" was a traditional symbol for the Sun and, with the advent of Christianity, for Christ.

The connection between fire and the warmth of the sun, with its role in creation, rebirth and renewal in nature, is also a symbol for Summer Solstice and the beginning of summer...the widespread customs and rituals centered around it thought to bring love, fertility, purification and health.

Young girls sought predictions in the flames as to their future husbands; pairs of lovers jumped hand in hand through fires as they died down to bring them luck. Some jumped from one side to the other to burn off illnesses for the next year, while another aim was to frighten away any spirits and demons who happen to be around.

Few believe in spirits and demons today, but seeking predictions and jumping through the dying flames for various reasons, including "just for fun", are traditions that have lost none of their popularity.

The rose with its importance in the pagan and Christian world is not only one of the most popular shapes for a mountainside fire, but is included in bouquets with Delphiniums, Cornflowers, Lilies, Poppies, Oak leaves, Ferns, Club moss, Artemisia and Saint John's Wort.

Hung upside down until dried, the bouquet is kept as a symbol of healing beauty and protection for the whole year.

While herbs were believed to take on special healing powers on Johannistag. In the morning Johannisweiblein, women who were experts on herbs, would collect flowers as well as herbs for the Hausapotheke, the medicine chest, and Daisy, Arnica, Club moss, Verbena, Chamomile, Burdock, Mullein with its fuzzy leaves, (known in Germany as Sonnwendblume - Solstice Flower), Thyme, Comfrey, Marigold and Saint John's Wort, (Johanniskraut - John's herb), would always be included.

These days the same flower and herb mixture is collected and made into a posy, a Johannissträuße, which is placed in a vase or dried and used during the year.

Water, together with the flowers and herbs, was credited with healing powers on Midsummer's Day; "the day of healing". Together with singing, dancing, feasting on everything from sausages to Wiener schnitzel and general "partying", wells and fountains are cleaned and decorated.

While the ancient custom of bathing in lakes and streams, for "therapeutic purposes", is one reason fires are still lit alongside them.

Many sites are "gifted" with truck loads of sand, and this is spread around the bonfire area for the festivities, then removed in the morning.

During the weeks leading up to the festivals wood is collected and carried up mountains and hills, or moved to flat land. There, along with sacks filled with rapeseed oil and sawdust, it is used to make huge mounds. Shortly before dusk on Midsummer Eve, and often accompanied by a religious service, the bonfires dotted around Germany are alight and fun and games begin.

There are many events and festivities, including in gardens and on balconies illuminated with candles, but one of the most impressive in Germany takes place on the country's highest mountain, the Zugspitze in Bavaria.

"Feuerzauber auf den Bergen", Fire Magic on the Mountains.

A spectacular sight, hundreds of bonfires are laid out on the mountainside with each group of fires a picture carved out with flame. From a distance they take on a shape: a bear, an eagle, rose, a cable car, and the glowing images cover the mountain.

The tradition began in the 14th century with fires symbolizing the sun, while hopefully frightening away devils or evil spirits, and now it attracts thousands at Summer Solstice.

Fire welcomed the summer from hills and mountains in pre-Christian times, and is still one of the many ancient Midsummer/Solstice customs that play an important role in celebrations held today.

Francine A. McKenna

https://www.bellaonline.com/articles/art172089.asp?fbclid=IwAR24HHWNp3RBtxxSKI_JCQA9fhsCx1izmj6RZUKX3I3Q5UnOZpmehPFmYx4

Illustrations: "Johannisfeuer" Franken Patrick Seeger via inFranken.de - Burgfeuer Rose via BR.de - Traditional St. Johns, Midsummer, Summer Solstice and Religious Motive Bonfires on Zugspitze, courtesy abendzeitung-muenchen.de

20.Juni: FRONLEICHNAM, Corpus Christi

Today is FRONLEICHNAM, Corpus Christi, and here is the Corpus Christi lake procession that takes place every year on Staffelsee, in Seehausen near Murnau. The only one of its kind in Germany.

A public holiday in some German states, many Catholics, as well as some Protestants, attend church services, and after these sing and pray in processions.

Some processions are small and traditional, others large, extravagant, involving hundreds, often including musicians and in some regions with gun salutes. While streets are covered with birch tree branches, fresh grass, or carpets of fresh flowers.

The Blessed Sacrament is displayed, a statement that the sacrifice of Christ was for the salvation of the whole world. "Corpus Christi" is Latin for "the body of Christ" and "Fronleichnam" in Middle High German, and processions are Fronleichnamsprozessionen.

Ein Höhepunkt im katholischen Kirchenjahr, a highlight in the Catholic church year, Fronleichnam honors the Eucharist, Holy Communion. It is a celebration of the last meal Jesus shared with his disciples, and always held on the second Thursday after Pentecost, 60 days after Easter Sunday.

Tonight there will be Fronleichnamsfeste in the mainly Catholic southwestern states of Baden-Württemberg and Bavaria, and western states of Hesse, North Rhine-Westphalia, Rhineland Palatinate, Saarland. Where Martin Luther and his teachings did not have such a permanent influence...at least in religion.

Photo of Corpus Christi procession at Lake Staffelsee, Bavaria. © picture alliance via merkur.de